சினிமாவில், பார்வையாளரின் இதயத்தோடு நேரடியாக இணைக்கும் பாலம் ‘க்ளோஸ்-அப்’ ஷாட்டுகள். பிரம்மாண்ட திரையில், ஒரு மனித முகம் மட்டும் ஆக்கிரமித்திருக்கும் அந்த சில நொடிகள், ஆயிரம் பக்கவசனங்கள் சொல்லாத உண்மைகளைச் சொல்லிவிடும். இது பார்வையாளரை கதாபாத்திரத்தின் அகவுலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் உணர்ச்சிப் பாலம்.
க்ளோஸ்-அப்பின் வரையறை: சூழலில் இருந்து மனநிலைக்கு: தொழில்நுட்ப ரீதியாக, தோள்பட்டைக்கு மேல் முகம் மட்டும் தெரியும் காட்சியே க்ளோஸ்-அப் எனப்படும். ஆனால், கலைரீதியாக இது ‘சூழலைத் துண்டித்து உணர்வை இணைக்கும்’ உத்தி. வைடு ஷாட்கள் ஒரு கதையின் ‘புறச்சூழலை’ விளக்கினால், க்ளோஸ்-அப்கள் கதையின் ‘அகச்சூழலை’ விவரிக்கிறது. இங்கே உணர்வே பிரதானமாகிறது.
வகைகள் மற்றும் அவற்றின் உளவியல் தாக்கம்: க்ளோஸ்-அப் காட்சி எடுக்கும் தூரத்தைப் பொறுத்து அதன் வீரியமும் மாறுபடுகிறது: மிதமான நெருக்கம் (மீடியம் க்ளோசப்): இது கதாபாத்திரத்தின் நெஞ்சுப்பகுதி வரை காட்டும். இதில் முகபாவனையோடு சேர்த்து தோள்களின் அசைவும் சேர்ந்து கதையைச் சொல்லும்.
சோக்கர் க்ளோஸ்-அப்: கதாபாத்திரத்தின் நெற்றி முதல் தாடை வரை மட்டுமே காட்சி வைக்கப்பட்டிருக்கும். இது ஒருவிதமான மூச்சுத்திணறலை அல்லது அழுத்தத்தை உருவாக்கப் பயன்படும்.
அபோகலிப்ஸ் நவ்
கவ்பாய் தீர்வு: மேற்குலகப் படங்களில் கவ்பாய் தொப்பிகளின் விளிம்பு, முகத்தில் நிழலை உண்டாக்குவதைத் தவிர்க்கவும், வழுக்கைத் தலைகளின் கவனச் சிதறலை நீக்கவும் இது பயன்பட்டாலும், இதன் உண்மையான நோக்கம் கண்களின் மொழியைத் துல்லியமாகப் படம்பிடிப்பதே ஆகும்.
எக்ஸ்ட்ரீம் க்ளோஸ்-அப்: ஒரே ஒரு கண், ஒரு சொட்டு வியர்வை, அல்லது நடுங்கும் விரல் போன்ற மிகச்சிறிய விவரங்கள் காட்சிப்படுத்தப்படுவது. ஒரு துப்பாக்கியின் ‘ட்ரிக்கர்’ மீது இருக்கும் விரலை எக்ஸ்ட்ரீம் க்ளோஸ்-அப்பில் காட்டும்போது அந்த ஒரு நொடி, காட்சியை உறைய வைக்கும்.
காட்சி நகர்வின் மாயம்: க்ளோஸ்-அப்/ நீண்ட காட்சி: சினிமாவில் ஒரு காட்சியின் அதிர்வு என்பது ஷாட்டுகளின் வரிசையிலேயே உள்ளது. நீண்ட காட்சியிலிருந்து க்ளோஸ்-அப்:
கதை உலகம் ‘கதை மனம்’ ஆக மாறுகிறது. ஒரு பெரிய கூட்டத்தில் இருக்கும் ஒருவனின் தனிப்பட்ட பயத்தை இது காட்டும்.
க்ளோஸ்-அப்பிலிருந்து நீண்ட காட்சி: இது ஓர் ஆச்சரிய உத்தி. ஒரு முகத்தின் தீவிரமான உணர்வை மட்டும் காட்டிவிட்டு, திடீரென கேமரா பின்னோக்கிச் செல்லும்போது அந்த கதாபாத்திரம் எங்கே இருக்கிறது என்ற உண்மை தெரியவரும்.
உதாரணமாக, ஒருவன் சோகமாக இருப்பதாகக் காட்டிவிட்டு, லாங் ஷாட்டில் அவன் ஒரு மயானத்தில் நிற்பதைக் காட்டும்போது, அந்தச் சூழலின் துக்கமும், தனிமையும் பார்வையாளரை அதிரச் செய்யும்.
ஒளியமைப்பின் மாயாஜாலம்: க்ளோஸ்-அப் காட்சிகளில் ஒளி என்பது கதாபாத்திரத்தின் மனசாட்சி. கண்ணின் கருவிழிக்குள் தெரியும் ஒரு சிறு ஒளிப்புள்ளி. இது அந்தக் கதாபாத்திரம் ‘உயிர்ப்புடன்’ இருப்பதை உறுதி செய்யும் கேட்ச் லைட். ஒரு துக்கமான காட்சியில் இந்த ஒளிப்புள்ளியை மட்டும் நீக்கிவிட்டால், கதாபாத்திரம் நம்பிக்கையிழந்து போனதைப் போன்ற உணர்வைத் தரும்.
தொழில்நுட்பம் மற்றும் லென்ஸுகள்: வைடு-ஆங்கிள் க்ளோஸ்-அப்: முகத்தை நெருக்கமாகக் காட்டும் போதே, பின்னணியில் இருக்கும் சூழலையும் தெளிவாகக் காட்டும். இது ஒரே சட்டகத்தில் பலரை நெருக்கமாக இணைக்க உதவும்.
டெலி-லென்ஸ் க்ளோஸ்-அப்: பின்னணியை முழுமையாக மங்கச் செய்து, பார்வையாளரின் கவனத்தை சிதற விடாமல் முகத்தை மட்டும் ஒரு மென்மையான ஓவியம் போலக் காட்டும்.
மவுனத்தின் மொழி: இயக்குநர் ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோவின் ‘காந்தி’ படத்தில் கஸ்தூரிபாயின் மரணச் செய்தியை காந்தி கேட்கும் காட்சியில் வசனங்களே இருக்காது. அவரது உதடுகள் லேசாக நடுங்குவது மட்டுமே காட்டப்படும். இந்திய சினிமாவில் இயக்குநர் மணிரத்னம், க்ளோஸ்-அப் காட்சிகளை மிக அழகாகக் கையாளுவார். ‘தளபதி’, ‘இருவர்’ போன்ற படங்களில் நிழல்கள் கலந்த க்ளோஸ்-அப் காட்சிகள் கதாபாத்திரங்களின் அந்தரங்கப் போராட்டங்களை மிகச்சிறப்பாகப் பிரதிபலிக்கும்.
ஒலியின் பங்கு: ஒரு க்ளோஸ்-அப் காட்சி முழுமையடைய ஒளி மட்டும் போதாது, ஒலியும் தேவை. கேமராமுகத்துக்கு நெருக்கமாக இருக்கும்போது, சுற்றுப்புறச் சத்தங்களைக் குறைத்து, அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் மூச்சுக்காற்று அல்லது ஆடை உரசுவது போன்ற மெல்லிய ஒலிகளை மிகைப்படுத்திக் காட்டும்போது, பார்வையாளர் அந்த ஒலியோடு உணர்வுப்பூர்வமாக ஒன்றிப்போவார்.
அபோகலிப்ஸ் நவ் மற்றும் தி சைலன்ஸ் ஆஃப் தி லேம்ப்ஸ் ஆகிய இரு திரைப்படங்களும் க்ளோஸ்-அப் ஷாட்டுகளை பார்வையாளரின் அடிமனதை ஊடுருவும் சக்திவாய்ந்த கருவியாகப் பயன்படுத்துகின்றன அபோகலிப்ஸ் நவ் -ல், கர்னல் கர்ட்ஸ் (மார்லன் பிராண்டோ) அறிமுகமாகும் காட்சிகள் கியாரஸ்க்யூரோ லைட்டிங் மூலம் மிகச் சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
முகத்துக்கு மிக அருகில் கேமரா செல்லும் போது, முகத்தின் ஒரு பகுதி ஆழ்ந்த இருளில் மறைந்திருக்க, மறுபகுதி மெல்லிய ஒளியில் வெளிப்படுகிறது. இது கர்ட்ஸின் உள்ளார்ந்த தார்மீகக் குழப்பத்தையும் மனிதனுக்கும் மிருகத்துக்கும் இடையேயான மெல்லிய கோட்டையும் குறிக்கிறது.
தி பேஷன் ஆஃப் ஜோன் ஆஃப் ஆர்க்
இயக்குநர் ஜோனாதன் டெம்மின் தி சைலன்ஸ் ஆஃப் தி லேம்ப்ஸ்-ல் ஹன்னிபல் லெக்டெர் (ஆண்டனி ஹாப்கின்ஸ்) பேசும் போது, அவர் கேமராவை, அதாவது பார்வையாளரை நேரடியாகப் பார்க்கிறார். இந்த டைரக்ட் டு கேமரா க்ளோஸ்-அப், சினிமாவின் வழக்கமான விதிகளுக்கு எதிரானது.
க்ளேர்ஸின் இடத்தில் நம்மை வைத்து, அவர் நம்மையும் “வேட்டையாடுவது” போல உணர்த்துகிறார். இவ்விரு படங்களும் க்ளோஸ்-அப் உத்தியை உளவியல் ஆயுதமாக மாற்றுகின்றன. ஒன்று இருளுக்குள் இழுக்கிறது, மற்றொன்று ஆபத்தைக் காட்டுகிறது.
உலக சினிமா வரலாறு: தி பேஷன் ஆஃப் ஜோன் ஆஃப் ஆர்க்(1928): முகத்தையே நிலப்பரப்பாகப் பயன்படுத்திய படம். தி குட், தி பேட் அண்ட் தி அக்லி: கண்களின் நெருக்கக் காட்சிகள் மூலம் நேரத்தையே உறைய வைத்தார் செர்ஜியோ லியோன்.
பெர்ஸோனா: முகங்களை ஒன்றிணைத்து ஓர் உளவியல் அதிர்ச்சியைத் தந்தார் இங்மர் பெர்க்மன்.
சட்டக வடிவமைப்பு:
க்ளோஸ்-அப் என்பது பார்வையின் மாற்றம். நீண்ட காட்சி ‘எங்கே இருக்கிறோம்’ என்று சொல்கிறது; க்ளோஸ்-அப் காட்சி ‘உள்ளே என்ன நடக்கிறது’ என்பதைக் காட்டுகிறது. இது நடிகரின் நுண்ணிய நடிப்பைக் கோரும் களம். அங்கே மிகை நடிப்புக்கு இடமில்லை; ஓர் இமை அசைவு கூடத் திரையில் மிகப்பெரியதாகத் தெரியும். கேமரா, மனித மனத்தை ஊடுருவிப் பார்க்கும் ஒரு எக்ஸ்-ரே கருவி என்பதைக் க்ளோஸ்-அப் காட்சிகள் நிரூபிக்கின்றன.
