திரைப்படங்களில் இடவெளி (ஸ்பேஸ்) என்பது தூரத்தை குறிப்பதோடு, ஒரு காட்சி எப்படி உணரப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உளவியல் கருவியாகவும் இருக்கிறது.
நெகட்டிவ் ஸ்பேஸ்: வெற்றிடத்தின் வலிமை: சினிமாவில் ஒரு ஃபிரேம், தகவல்களால் நிரம்பினால் அது செய்தியைத் தரும். மாறாக, ஃபிரேம் காலியாக இருந்தால் அது உணர்வைத் தூண்டும். நெகட்டிவ் ஸ்பேஸ் என்பது பார்வையாளரின் கற்பனையை நிரப்பும் களம். ஒரு கதாபாத்திரம் ஃபிரேமின் ஓரத்தில் சிறியதாக வைக்கப்படும்போது, அதைச் சுற்றியிருக்கும் பெரும் வெற்றிடம்-அந்தப் பாத்திரத்தின் தனிமை, பயம், அல்லது அடக்கப்பட்ட ஆசைகளை உரக்கப் பேசுகிறது.
“நிறைந்த ஃபிரேம்கள் தகவலைத் தரும்; காலியான ஃபிரேம்கள் உணர்வைத் தரும்” இயக்குநர்கள் இங்மர் பெர்க்மன் மற்றும் மணிரத்னம் ஆகியோரின் படங்களில், கதாபாத்திரங்களைச் சுற்றியிருக்கும் இருளும் வெற்றிடமும் அவர்களின் அகப் போராட்டத்தை மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கும்.
தி கிங்ஸ் ஸ்பீச் (2010) – பேச்சுத் தடுமாற்றம் (ஸ்டேமரிங்) கொண்ட 6-வது ஜார்ஜ் மன்னன், ஸ்பீச் தெரபிஸ்ட் லயனல் லோக் உதவியுடன் தன் பயத்தையும், தாழ்வு மனப்பான்மையையும் கடக்க முயலும் இக்கதையில் கதாநாயகனின் மனநிலையைக் காட்சிப்படுத்துதலே நெகடிவ் ஸ்பேஸ்.
பல காட்சிகளில் 6-வது ஜார்ஜ் மன்னன், ஃபிரேமின் ஓரத்தில் மிகச் சிறிய உருவமாக வைக்கப்படுகிறார். அவரைச் சுற்றி இருக்கும் பெரும் வெற்றிடம் அவர் சுமக்கும் பொறுப்பின் பாரத்தையும், உள்ளுக்குள் இருக்கும் தனிமையையும், பார்வையாளருக்குக் கடத்துகிறது.
சில காட்சிகளில் அறையின் பெரும் சுவர்களும், உயர்ந்த மாடங்களும், அவரை சிறிய மனிதனாகச் சுருக்கி விடுகின்றன. அரசன் என்ற பதவி அவரை உயர்த்தவில்லை; மாறாக, அந்த வெற்றிடத்துக்குள் அவரை இன்னும் தனிமைப்படுத்துகிறது. இந்த காலி இடம், அவர் பேச முடியாமல் திணறும் மவுனத்தைப் போலவே, ஃபிரேமுக்குள் ஒரு ஒலியில்லா அலறலாக மாறுகிறது.
ஆஃப் ஸ்க்ரீன் ஸ்பேஸ்: புலப்படாத: உலகத்தின் ஆழம் சினிமா, கேமரா காட்டும் உலகம் மட்டுமல்ல; அது காட்டாமல் விடும் உலகமும் ஒரு கதைதான். ‘ஆஃப் ஸ்க்ரீன் ஸ்பேஸ்’ என்பது திரைக்கு வெளியே நடக்கும் நிகழ்வுகளை, பெரும்பாலும் ஒலியின் மூலம் பார்வையாளரை உணரச் செய்வது. அடுத்த அறையிலிருந்து வரும் காலடிச் சத்தம், கதவுக்கு அப்பால் நடக்கும் உரையாடல், தூரத்தில் கேட்கும் இரைச்சல்-இவை அனைத்தும் ஃபிரேமின் எல்லையை உடைத்து, காட்சிக்கு புதிய விரிவை அளிக்கின்றன.
இதனால்தான் ஒலியை, இன்விஸிபிள் சினிமடோகிராஃபி (புலப்படாத ஒளிப்பதிவு) என்று சொல்லலாம். ஆல்ஃப்ரட் ஹிட்ச்காக் போன்ற மேதைகள், திரையில் காட்டாமலேயே, ஒலியின் மூலம் பயத்தை நம் நரம்புகளுக்குள் கடத்துவதில் வல்லவர்கள். ‘சைக்கோ’ திரைப்படத்தில், பல முக்கியமான தருணங்களில், கேமரா எதையுமே காட்டாது, ஆனால் அடுத்த அறையில் நடக்கும் செயல், குளியலறையில் கேட்கும் சத்தம், கதவு திறக்கும் ஒலி ஆகியவை காட்சிகளை விட பயங்கரமாகப் பார்வையாளரின் கற்பனையில் உருவாக்குகிறது. இங்கே, பயம் திரையில் இல்லை; அது திரைக்குவெளியே, நம் மனதுக்குள் நிகழ்கிறது.
நியர் ஸ்பேஸ், ஃபார் ஸ்பேஸ்: மனநிலையின் அளவுகோல்: ஒளிப்பதிவில் ‘இடம்’ என்பது ஒரு மனநிலை. க்ளோசப் ஷாட்கள், ஒரு பாத்திரத்தின் அக உலகத்துக்குள் நம்மை இழுக்கின்றன. இங்கே நெருக்கம் என்பது காதல் மட்டுமல்ல-அழுத்தம், மூச்சுத்திணறல், பதற்றமும் கூட. கேமரா கதாபாத்திரத்துக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும்போது, அந்த இடவெளியை (ஃபிரேம்) முழுமையாக அந்த முகமே ஆக்கிரமிக்கிறது. இது அந்த கதாபாத்திரத்தின் அதிகாரத்தையோ அல்லது தீவிரமான மனநிலையையோ பார்வையாளர்கள் மீது திணிக்கிறது.
தி காட்ஃபாதர் (1972) – தொடக்கக் காட்சியில் ‘போனசேரா’ உதவி கேட்கும் தருணத்தில், மார்லன் பிராண்டோவின் முகம் மிக நெருக்கமாகக் காட்டப்படும். பின்னணி முற்றிலும் இருட்டாக இருக்கும். தாக்கம் இங்கே அந்த மனிதர் மட்டுமே ஃபிரேமை ஆள்கிறார். வேறு எதுவும் திரையில் இல்லாததால், அவரது ஒவ்வொரு அசைவும், மெதுவான குரலும் அதிகாரம் மிக்கதாக மாறுகிறது. பார்வையாளர்களாகிய நாமும் அவருக்கு மிக அருகில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வை இது உருவாக்குகிறது.
ஃபார் ஸ்பேஸ் – ஆர்வத்தைத் தூண்டும் தொலைவு: கதாபாத்திரங்களை வெகு தொலைவில் சிறிய உருவங்களாகக் காட்டும்போது, அவர்கள் எங்கே செல்கிறார்கள், என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்ற ஆர்வம் நமக்குத் தொற்றிக்கொள்கிறது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான நிலப்பரப்பில் அவர்கள் தொலைந்து போவார்களோ என்ற அச்சமும் சேர்கிறது.
செவன் சாமுராய் (1954) – அகிரா குரசோவா: மலையடிவாரத்தில் சாமுராய்கள் வரும்போது குரசோவா தொலைதூரக் காட்சிகளைப் பயன்படுத்துவார். எதிரிகளின் நடமாட்டத்தைத் தூரத்தில் இருந்து கவனிக்கும்போது, அவர்கள் எவ்வளவு பாதுகாப்பற்ற நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பது நமக்குப் புலப்படும்.
தாக்கம் கதாபாத்திரத்தின் முகம் தெரியாத நிலையில், அவர்களது உடல் மொழி (பாடி லாங்குவேஜ்) மட்டுமே நமக்குத் தெரியும். அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்து மிகப் பெரியது என்பதை அந்தப் பரந்த வெளி, நமக்கு உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கும்.
இடங்களின் கவிதை: வாங் கார்-வாய்: மற்றும் கிறிஸ்டோஃபர் டாயில் வாங் கார்-வாய் இடத்தை உணர்வாக மாற்றிய கவிஞர். அவரது ‘இன் த மூட் ஃபார் லவ்’ திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு, கிறிஸ்டோஃபர் டாயில் மற்றும் மார்க் லீ பிங் பின் ஆகியோரால் மிக நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இப்படத்தில் வரும் குறுகிய படிக்கட்டுகள், சந்துகள், சின்னஞ் சிறு அறைகள் அனைத்தும் காதலர்களின் மனநிலையைக் குறிக்கும். அவர்கள் ஒருபோதும் திறந்தவெளியில் இருப்பதில்லை. ஏனெனில் அவர்களின் காதல் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் சிக்கியது. அங்கே நெகட்டிவ் ஸ்பேஸ் என்பது அழகுக்காக அல்ல-அது சொல்லப்படாத தவிப்பின் அடையாளம்.
ஒலி + வெற்றிடம் = மவுனத்தின் இசை: ஒலி மவுனத்துக்குச் சுவை சேர்ப்பது. ‘இன் த மூட் ஃபார் லவ்’-ல் அடுத்த வீட்டு ரேடியோ இசை, படிக்கட்டில் கேட்கும் காலடிச் சத்தம்-இவை காதலர்களுக்கிடையே இருக்கும் பேசப்படாத இடைவெளியை ஒரு ராகமாக மாற்றுகின்றன. இங்கே ஒலி வெற்றிடத்தையே வலியாக, நினைவாக மாற்றுகிறது.
கதாபாத்திரங்கள் வெளியேறிய பின் வெற்று இடம்: ஒரு கதாபாத்திரம் பேசி முடித்துவிட்டுத் திரையை விட்டு வெளியேறிய பின்னரும், கேமரா அங்கேயே நிலைத்து நிற்பது ஒரு விதமான தத்துவார்த்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். இது அந்தக் கதாபாத்திரம் விட்டுச் சென்ற ‘அதிர்வை’ உணர வைக்கும்.
நோ கன்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென் (2007) – கோயன் பிரதர்ஸ்: கொலையாளி அன்டன் சிவூர், ஓர் இடத்தைக் கடந்து சென்ற பிறகும், கேமரா சில நொடிகள் அந்த வெற்றுப் பாதையையோ அல்லது அறையையோ காட்டும். தாக்கம் அவர் அங்கே இல்லை என்றாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற மரணத்தின் நிழல், அந்த அறையில் இன்னும் இருப்பதாக நாம் உணர்வோம்.
யதார்த்தம், இது பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு சிறிய இடைவெளியைத் (ப்ரீதிங் ஸ்பேஸ்) தருகிறது. நடந்த நிகழ்வை நம் மூளை உள்வாங்கிக்கொள்ள இந்த “வெற்று வெளி” உதவுகிறது. | எம்ப்டி ஸ்பேஸ் | நிகழ்வை நிலைநிறுத்துதல் | விட்டுச்சென்ற உணர்வின் தாக்கம் (ரெசனன்ஸ்/ லிங்கரிங்) | இந்த மூன்று நிலைகளில், ஒரு காட்சியின் வேகத்தை (பேஸிங்) முடிவு செய்ய “எம்ப்டி ஸ்பேஸ்” மிகவும் உதவும்.
காட்டப்படாதவற்றின் கலை: ஸ்பேஸ் (இடம்) இல்லாமல் இயக்கம் இல்லை, மவுனம் இல்லை, முக்கியமாக உணர்வே இல்லை. “சில கதைகள் ஒளியால் (லைட்) சொல்லப்படுவதில்லை. அவை இடத்தால் (ஸ்பேஸ்) சொல்லப்படுகின்றன.
சினிமா என்பது காட்சிகளின் வரிசை; உணர்வுகளின் ஒழுங்கமைப்பு. ஒளிப்பதிவு என்பது திரையில் தெரியும் பிம்பங்களை உருவாக்கு வதோடு நிற்காது; திரையில் தெரியாமல் விடப்படும் இடங்கள், மவுனங்கள், இடைவெளிகள் ஆகியவற்றை உணர்வாக மாற்றும் ஒரு நுண்கலை.
