சினிமா ஒரு கூட்டுக்கனவு. நாம் உறக்கத்தில் காணும் கனவுகளில் ஓர் இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குத் தாவும்போது “எப்படி இங்கே வந்தோம்?” என்ற தர்க்க ரீதியான கேள்வி எழுவதில்லை. அந்தப் பயணம் தடையின்றித் தொடரும். மனிதக் கண்கள் நிமிடத்துக்குப் பலமுறை சிமிட்டினாலும், அந்த ஒரு நொடி இருட்டை நம் மூளை கணக்கில் கொள்வதில்லை; காட்சியைத் தடையற்ற தொடர் ஓட்டமாகவே நமக்குப் பதிவு செய்கிறது.
நிஜ வாழ்க்கையின் இந்த ‘இயல்பான தொடர்ச்சியை’ (சீம்லெஸ் கன்டினுவிட்டி) திரையில் உருவாக்குவதுதான் இன்விசிபிள் கட் அல்லது ‘மறைக்கப்பட்ட கட்’ எனப்படும் நுட்பம். எடிட்டிங்கில் ஒரு காட்சியிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு மாறும்போது ‘கட்’ தெரிவது இயல்பு. ஆனால், சில கதைகள் பார்வையாளர் ஒரு நொடி கூட திரையை விட்டு வெளியேறக் கூடாது என்று விரும்புபவை. “நான் ஒரு படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற உணர்வை, “நான் அந்தக் கதைக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற அதிதீவிர உணர்வாக உருவாக்குவதே இன்விசிபிள் கட்டின் நோக்கம்.
வரலாற்றின் முதல் இன்விசிபிள் கட்- ஆல்ஃபிரட் ஹிட்ச்காக்கின் ‘ரோப்’ (1948)
இன்விசிபிள் கட் நுட்பத்தை முதன்முதலில் ஒரு முழு நீளப் படத்துக்குப் பயன்படுத்த முயன்ற பெருமை ‘மாஸ்டர் ஆஃப் சஸ்பென்ஸ்’ ஆல்ஃபிரட் ஹிட்ச்காக்கை சாரும். 1948-ல் அவர் இயக்கிய ‘ரோப்’ திரைப்படம், தொழில்நுட்ப ரீதியாக மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது.
அந்தக்காலத்தில் ஒரு ஃபிலிம் ரோலில் அதிகபட்சம் 10 நிமிடங்கள் மட்டுமே காட்சிகளைப் பதிவு செய்ய முடியும். ஆனால், ஹிட்ச்காக் அந்தப் படம் முழுவதும் ஒரே ஷாட்டில் நடப்பது போன்ற பிரமையை உருவாக்க விரும்பினார். அதற்காக அவர் கையாண்ட வித்தை எளிமையானது, ஆனால் புத்திசாலித்தனமானது. கேமரா ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முதுகுக்குப் பின்னால் செல்லும்போது திரையில் முழுமையான இருள் சூழும். அந்த இருளில் அவர் ஃபிலிம் ரோலை மாற்றி, அடுத்த ரோலைத் தொடங்கினார். பார்வையாளர்களுக்கு அது ஒரு கதாபாத்திரத்தின் அசைவாகத் தெரிந்ததே தவிர, அங்கு ஒரு ‘கட்’ விழுந்தது தெரியவில்லை. வெறும் 10 கட்-களைக் கொண்டு ஒரு முழுப் படத்தையும் ஒரே தொடர்ச்சியான நிகழ்வாக அவர் மாற்றிக் காட்டினார்.
நவீன காவியங்கள்: 1917 மற்றும் பேர்ட்மேன்
தொழில்நுட்பம் வளர்ந்த இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், இந்த மறைக்கப்பட்ட கட் நுட்பம் புதிய உச்சத்தை எட்டியுள்ளது.
1917: போர்க்களத்தின் ஒரு நீண்ட மூச்சு
சாம் மெண்டெஸ் இயக்கத்தில், ரோஜர் டீக்கின்ஸின் ஒளிப்பதிவில் வெளியான ‘1917’ திரைப்படம் “காணாத கட்” என்பதற்கு நவீன உதாரணம். இந்தப் படம் முழுவதுமே ஒரே ஷாட்டில் (சிங்கிள் டேக்) எடுக்கப்பட்டது போன்ற பிரமையை உருவாக்குகிறது. இங்கு கேமரா ஒரு பார்வையாளராக இல்லாமல், அந்தப் போர்க்களத்தில் வீரர்களுடன் ஓடும் ஒரு கதாபாத்திரமாகவே மாறுகிறது.
ஒரு வீரனின் பின்னால் கேமரா செல்லும்போது ஏற்படும் இருள் அல்லது ஒரு பதுங்கு குழியின் சுவரை கேமரா உரசும்போது ஏற்படும் அந்த ஒரு நொடி மறைவு -அங்குதான் மாயம் நிகழ்கிறது. அந்த இருளுக்குள் ஒரு கட் (டார்க் ஃபிரேம் கட்) ஒளிந்திருக்கிறது. பார்வையாளர் அந்தப் போர்க்களத்தின் புழுதியிலும், ரத்தத்திலும் மூழ்கியிருப்பதால் அந்த மாற்றத்தை உணர்வதில்லை. இது போரின் தீவிரத்தை இடைவேளையற்ற நீண்ட மூச்சாக மாற்றுகிறது.
பேர்ட்மேன்: திரைக்குப் பின்னால் ஒரு தொடர் நடனம்
அலெக்ஜான்ட்ரோ கோன்சலஸ் இனாரிட்டுவின் ‘பேர்ட்மேன்’, ஒரு நாடக மேடையின் பின்னணியில் நடக்கும் போராட்டத்தை ஒரே தொடர் இயக்கமாகக் காட்டுகிறது. ஒளிப்பதிவு மேதை இமானுவேல் லுபெஸ்கி, விப்-பான் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி கேமராவை ஒரு திசையிலிருந்து மற்றொரு திசைக்கு மின்னல் வேகத்தில் திருப்புகிறார்.
அந்த வேகத்தில் பிம்பங்கள் மங்கலாகும் போது (மோஷன் ப்ளர்), ஒரு காட்சியிலிருந்து அடுத்த காட்சிக்கு கட் விழுகிறது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துவிட்டு மீண்டும் உள்ளே திரும்பும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியில், காலம் சில மணி நேரம் முன்னோக்கி நகர்த்தப் பட்டிருக்கும்.
‘இன்விசிபிள் கட்’டை உருவாக்கும் முக்கிய நுட்பங்கள்
ஒளிப்பதிவாளர் மற்றும் எடிட்டர் இணைந்து உருவாக்கும் இந்த மாயத்துக்குப் பின்னால் முக்கிய பல நுட்பங்கள் உள்ளன:
பொருள் துடைப்பு (ஆப்ஜெக்ட் வைப்)
ஒரு கதாபாத்திரம் அல்லது ஒரு பொருள் (உதாரணமாக தூண் அல்லது சுவர்) கேமராவுக்கு மிக அருகில் கடக்கும்போது திரையில் ஒரு நொடி முழுமையான மறைப்பு ஏற்படும். அந்த மறைப்பில் அடுத்த ஷாட் இணைக்கப்படும்.
இருள் மற்றும் நிழல் கட் (டார்க் ஃபிரேம் கட்)
காட்சியில் திடீரென ஏற்படும் இருள் அல்லது நிழலைப் பயன்படுத்தி எடிட் செய்வது. இது பார்வையாளரின் கண்களுக்குத் தெரியாத மிகச்சிறந்த நுட்பம்.
இயக்கப் பொருத்தம் (மேட்ச் மூவ்மெண்ட்)
ஒரு நபர் இடதுபுறம் நகரும் அதே வேகத்திலும் திசையிலும் அடுத்த ஷாட்டைத் தொடங்குவது. கேமரா மற்றும் நடிகரின் அசைவுகள் (ப்ளாக்கிங்) மிகத் துல்லியமாக ஒத்திசைக்கப்படுவதால், கட் விழுந்த இடமே தெரியாமல் போகிறது.
டிஜிட்டல் ஸ்டிச்சிங்
கணினி கிராஃபிக்ஸ் மூலம் 2 வெவ்வேறு ஷாட்களின் ஓரங்களை ஒன்றிணைத்து, அவற்றை ஒரே ஷாட் போலக்காட்டுவது.
எடிட்டிங் தத்துவம்: சிறந்த கட் எது?
எடிட்டிங் துறையில் ஒரு பழமொழி உண்டு. சிறந்த கட் என்பது, பார்வையாளர் கவனிக்காத கட் . எடிட்டிங் ஒரு படத்தின் வேகத்தையும் உணர்ச்சியையும் தீர்மானிக்கும் இதயம். 2009-ல் வெளியான “த சீக்ரெட் இன் தேர் ஐஸ்” என்ற ஸ்பானிஷ் படத்தில் வரும் கால்பந்து மைதானக் காட்சி இதற்கு சிறந்த உதாரணம்.
ஹெலிகாப்டர் ஷாட்டில் தொடங்கி, மைதானத்தின் கூட்டத்துக்குள் நுழைந்து, ஒரு துரத்தல் காட்சியாக மாறி, இறுதியில் ஒரு வீரரின் முகத்தில் முடியும் வரை அந்த ஐந்து நிமிடக்காட்சி தடையின்றி ஓடும். அங்கு விழுந்த கட்-கள் எதையுமே பார்வையாளர்கள் உணர மாட்டார்கள்; மாறாக அந்தத் துரத்தலின் பதற்றத்தை மட்டுமே உணர்வார்கள்.
ஏன் இந்தத் தொழில்நுட்பம் முக்கியம்?
இன்விசிபிள் கட் என்பது வெறும் வித்தை மட்டுமல்ல. கதை சொல்லும் முறையில் முக்கியமான கருவியுமாகும். நேரத்தின் ஓட்டம் பார்வையாளர்களைக் கதையோடு நேரலையில் பயணிக்க வைக்கிறது. பதற்றம் : த்ரில்லர் காட்சியில் ‘கட்’ விழுந்தால் பார்வையாளருக்கு ஒரு சிறிய ஆசுவாசம் கிடைக்கும். ஆனால் கட் இல்லாமல் காட்சி தொடரும்போது, மூச்சு விடக்கூட முடியாதவாறு பதற்றம் உருவாகிறது. அமிழ்தல் (இமர்ஷன்): இது திரையையும் பார்வையாளரையும் பிரிக்கும் சுவரை உடைக்கிறது.
தெரியாத அழகின் மாயம்
இன்விசிபிள் கட் சினிமாவின் அமைதியான மாயம். இது கதையை உயிர்ப்பித்து, ஒளிப்பதிவைக் கவிதையாக்கும். தையல் வெளியே தெரியாமல் தைக்கும் தையல்காரரைப் போலவே, இயக்குநரும் எடிட்டரும் காட்சிகளை இணைக்கும் விதம் தெரியாமல் இருந்தால்தான் அந்தக் கலை முழுமை யடைகிறது. அடுத்த முறை ஒரு நீண்ட ஷாட் கொண்ட படத்தைப் பார்க்கும்போது, அந்த மெல்லிய தையலைத் தேட முயலுங்கள். இது சினிமாவின் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மட்டுமல்ல, மனிதனின் கற்பனைத்திறன் காலத்தையும் இடத்தையும் எப்படி வெல்கிறது என்பதற்கான சாட்சியமும்கூட.
